Kolumny w stylu doryckim

Kolumny w stylu doryckim

Starożytna sztuka wykształciła trzy główne typy kolumn ? dorycki, joński i koryncki. Najbardziej interesującym i jednocześnie najbardziej niedocenianym przez znawców sztuki jest styl dorycki. Dlaczego?

Styl dorycki określa się mianem surowego, zimnego, beczkowego, wypukłego i prostego. Nikt nie pamięta, że styl ten zapoczątkował ewolucję kolumny, wziął się z połączenia pilastra lizeny i wspierającej dach drewnianej belki konstrukcyjnej. To właśnie to proste połączenie, dało efekt najbardziej efektownemu stylowi architektury, wykorzystującemu kolumny jako elementy konstrukcyjne i zdobnicze zarazem. Czy to nie zasługuje na zainteresowanie?

Głowice kolumn

Głowice kolumn, zwane w starożytności abakusami, wykształcono w stylu doryckim. Wcześniej ? można by rzec połowicznie ? głowice kolumn wykorzystywane były w pilastrach. Być może późniejsze style wykorzystują bardziej zdobione i bardziej rozbudowane głowice kolumn, jednak to styl dorycki oferuje głowice kolumn w atrakcyjnym minimalistycznym stylu. Dzieje się tak, dlatego że styl dorycki bazował na niebanalnej, jednak ascetycznej formie.

Gładki, wypukły trzon kolumny

Z biegiem ewolucji, kolumny stawały się coraz smuklejsze, natomiast głowice kolumn ? coraz bardziej rozbudowane i bogate w zdobienia. Już następny po stylu doryckim - styl joński oferował kolumny o smukłym i żłobionym trzonie oraz wyraźnie zaznaczoną głowicą w kształcie ślimaka. Styl koryncki, w którym głowice kolumn osiągnęły apogeum okazałości, preferował kolumny o smukłym, pełnym rowków kształcie. Styl dorycki operował trzonem gładkim i wypukłym, podkreślającym stoicki wymiar architektury.

Kolumny w stylu doryckim ? czasy współczesne

Styl dorycki, pomimo swojej ascetycznej prostoty, jest wciąż wykorzystywany w budownictwie. Współczesne wzornictwo elewacyjne bazuje na wypukłości trzonu kolumny doryckiej, a głowice kolumn doryckich są bardzo często spotykane. Być może zainteresowanie stylem doryckim wiąże się z współczesnym dążeniem do minimalizmu. Następuje odwrót od bogatych form, w kierunku prostej estetyki.